W 1925 roku, w wieku 28 lat, Stomps kupił swoją pierwszą używaną prasę typograficzną i wraz z dwoma przyjaciółmi drukował ręcznie „poezję w małych, wąskich zeszytach” w dzielnicy Berlin-Friedenau. Tak powstało jego pierwsze wydawnictwo, któremu nadał nazwę „Rabenpresse” (Tłocznia Kruków). „Początkiem mojej „Rabenpresse” był protest przeciwko temu, co tworzy silnik: ogromnym nakładom, które wykluczają to, co niepopularne. Zaczęło się od prasy ręcznej, którą kupiliśmy z Gebserem, nie wiedząc, jak się nią posługiwać. Nie udało nam się uzyskać sensownego wydruku. Pocieszaliśmy się butelką – a z każdym kolejnym kieliszkiem jej kontury wydawały nam się upiornym krukiem – a dźwignia ręczna skrzydłem gotowym do uderzenia”. (V.O.Stomps: Gelechter. Frankfurt nad Menem. 1962)

Na początku lat 30. XX wieku wydawnictwo Rabenpresse było miejscem, wokół którego gromadziła się młodzież liryczna, a Stomps, wydawca, w coraz bardziej napiętej sytuacji politycznej, narażał się na niebezpieczeństwo, aby bronić swoich autorów.

II wojna światowa uniemożliwiła dalsze funkcjonowanie wydawnictwa Rabenpresse. „Nigdy nie kierował się względami, które wykraczały poza jego artystyczną intuicję” (G.B. Fuchs/Harry Pross (red.): guten morgen vauo. s. 23; Frankfurt: 1962).

Wkrótce po zwolnieniu z niewoli wojennej rozpoczął pracę w wydawnictwie Eremiten-Presse. Również tutaj ponownie pełnił funkcję wydawcy „młodych”. Program wydawniczy był zdominowany przez teksty, których inne wydawnictwa nie odważyły się opublikować. W 1954 roku Eremiten-Presse przeniosło się do Stierstadt w Taunus, do starego domu z muru pruskiego, który Stomps nazwał „zamkiem Sanssouris”.

Tam Stomps mieszkał i pracował wraz z pracownikami swojego wydawnictwa. Autorzy również zostali włączeni do tej wspólnoty życia i pracy, mieszkając przez pewien czas w Stierstadt i samodzielnie składając, drukując i oprawiając swoje książki. Jako pisarz V.O. Stomps zajmował się różnymi formami wyrazu. Oprócz wierszy, epigramów, esejów i powieści, do jego najbardziej oryginalnych dzieł literackich należą bajki.

W 1965 roku otrzymuje nagrodę literacką im. Theodora Fontane'a miasta Berlin. „Jego twórczość jest żywym świadectwem wewnętrznej konieczności. Jego poetycka osobliwość wywodzi się z rzeczywistych konfliktów psychicznych i nie można jej oddzielić od jego walorów literackich” (guten morgen vauo, s. 59). Zarówno jako wydawca, jak i pisarz, Stomps promował swobodę, dzięki której życie artystyczne i intelektualne mogło się w ogóle rozwijać.

Poprzez swoje wydawnictwa starał się stworzyć takie swobodę działania na małą skalę. Rentowność finansowa nigdy nie odgrywała dla Stompsa żadnej roli w jego pracy wydawniczej, wręcz przeciwnie: aby sfinansować swoje projekty wydawnicze i utrzymać się, musiał przyjmować zlecenia drukarskie od innych.

Po zerwaniu w 1967 roku z wydawnictwem Eremiten-Presse powraca do Berlina i w wieku 70 lat otwiera tam wydawnictwo „Neue Rabenpresse”. Z perspektywy czasu może pochwalić się ponad czterdziestoletnią działalnością wydawniczą, obejmującą 300 autorów i książek. W 1970 roku Stomps umiera w biedzie. Książki wydane przez V.O. Stomps wyróżniają się pod wieloma względami: zarówno forma, jak i treść charakteryzują się odwagą i ciekawością próbowania nowych rzeczy.

Niezależnie od tego, czy chodzi o nowe techniki, pomysłowość w typografii, czy promowanie nowych, młodych autorów. Innowacyjność i dążenie do tego, co jeszcze nie było, były charakterystyczne dla osoby Stompsa.

W tym sensie nagrodzone prace powinny być powiązane z twórczością V.O. Stompa „pod względem treści, intencji i osobistego zaangażowania. Mogą to być zarówno znaczące pojedyncze wydania, jak i cała twórczość wydawcy, grafika lub literata”.